1مقدمه: این مطالعه به بررسی اثربخشی فوتوبیومدولاسیون ترانس کرانیال (tPBM) بر عملکردهای شناختی، شامل حافظه کاری بینایی، حافظه کاری شنوایی، عملکرد اجرایی و کیفیت خواب در بیماران میانسال مبتلا به اختلال شناختی خفیف (MCI) پرداخت. مواد و روش ها: در یک طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل، 20 شرکت کننده میانسال مبتلا به MCI به طور تصادفی به گروه های مداخله و کنترل (10 نفر در هر گروه) اختصاص داده شدند. گروه مداخله به مدت 4 هفته (12 جلسه، هر جلسه 8 دقیقه) در معرض نور مادون قرمز نزدیک (810 نانومتر) در نواحی پیشانی قرار گرفتند. عملکرد شناختی در ابتدا، در طول درمان و در پیگیری یک ماهه با استفاده از آزمون N-back (حافظه کاری بینایی)، آزمون فراخنای ارقام وکسلر (حافظه کاری شنوایی)، پرسشنامه BRIEF-A (عملکرد اجرایی) و شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (کیفیت خواب) آزمایش شد. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل اندازه گیری های مکرر نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، بهبودهای قابل توجهی در نمرات حافظه کاری بصری، حافظه کاری شنیداری و عملکرد اجرایی نشان داد. با این حال، این بهبودها در پیگیری یک ماهه کاهش یافت. نتیجه گیری: tPBM یک رویکرد غیرتهاجمی و ایمن برای افزایش عملکردهای شناختی در بیماران MCI ارائه می دهد، اگرچه اثرات آن ممکن است طولانی مدت نباشد و نیاز به جلسات نگهداری داشته باشد.

مقدمه: اختلالات شناختی، یکی از مهم ترین اختلالات سالمندان است، پژوهش حاضر با هدف تاثیر گل سرخ (گلقند) بر وضعیت شناختی سالمندان دارای اختلال شناختی خفیف طراحی شده است. روش ها: در این مطالعه ی کارآزمایی بالینی تصادفی شده، تعداد 70 سالمند 75-60 ساله در سال 1397 در شهرستان گناباد بعد از تکمیل پرسش نامه ی دموگرافیک، پرسش نامه ی افسردگی سالمندان و پرسش نامه ی معاینه ی مختصر وضعیت شناختی به صورت چند مرحله ای و تخصیص تصادفی به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. گروه مداخله، به مدت یک ماه معجون گلقند را روزی یک مرتبه استفاده نمودند، در پایان، پرسش نامه ی پس آزمون برای هر دو گروه تکمیل شد و داده ها با آزمون های آماری Independent Sample T-test و Paired T-test با سطح معنی داری کمتر از 0/05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میانگین و انحراف معیار نمره ی وضعیت شناختی در گروه آزمون قبل از مداخله 22/57و بعد 26/17 بود که این میزان در گروه شاهد ابتدا 22/65 و بعد یک ماه 66/22 بود، نمرات وضعیت شناختی در گروه مداخله افزایش معنی داری داشت، اما در گروه شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نگردید. بر اساس یافته ها، نمرات وضعیت شناختی در ابعاد جهت یابی، توجه، محاسبه و یادآوری پرسش نامه، نسبت به قبل مداخله افزایش معنی داری در گروه آزمون داشت. نتیجه گیری: بر اساس پژوهش حاضر، گلقند نمرات وضعیت شناختی را در گروه مداخله افزایش داد که نشان دهنده ی بهبود اختلال شناختی خفیف سالمندان و پیشگیری از ابتلا به آلزایمر می باشد.

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر توانبخشی شناختی رایانهای بر بهبود اختلال شناختی خفیف و ظرفیت حافظه کاری زنان سالمند انجام گردید. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون _پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری یک ماهه به شمار میرود. آزمودنی ها 16 نفر از زنان سالمند با اختلال شناختی خفیف و ظرفیت پایین حافظه کاری (65) سال به بالا در خانه سالمندان مهرپویان شهر بهبهان درسال 1397 بود. که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. هر گروه شامل 8 نفر بود. برای ارزیابی آزمون مختصر معاینه وضعیت روانی (MMSE) (فولشتاین وهمکاران، 1975) و آزمون ظرفیت حافظه کاری (دانیمن و کارپنتر، 1980) به کار رفت. گروه آزمایش، با استفاده از نرمافزار توانبخشی حافظه، 8 جلسه آموزش دیدند و گروه کنترل هیچ آموزشی را دریافت نکرد. داده ها با آزمون تحلیل واریانس مختلط تحلیل شدند. نمرات آزمون مختصر معاینه وضعیت روانی و ظرفیت حافظه کاری گروه آزمایش، به طور چشمگیری افزایش یافت. در نتیجه توانبخشی رایانهای اثر قابل ملاحظهای بر بهبود اختلال شناختی خفیف و ظرفیت حافظه کاری زنان سالمند داشت

سابقه و هدف ارزیابی ضخامت لایه های داخلی شبکیه به عنوان نشانگرهای زیستی نقص شناختی خفیف و تشخیص بیماری آلزایمر معرفی شده است. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی تفاوت بین ضخامت لایه فیبر های عصبی شبکیه (RNFL: Retinal Nerve Fiber Layer) در بیماران مبتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف (MCI: Mild Cognitive Impairment) و افراد سالم (کنترل) با استفاده از دستگاه OCT (Optical Coherence Tomography) انجام شد. مواد و روش ها در مطالعه مورد-شاهدی حاضر، 20 نفر از بیماران مبتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف و 20 نفر از افراد سالم تحت معاینه عصبی قرار گرفتند. معاینه ها عبارت بودند از: آزمون وضعیت شناختی خفیف (MMSE: Minimal Mental State Examination)، ارزیابی جامع چشم پزشکی و انجام OCT با استفاده از دستگاه اسپکترالیس. تجزیه و تحلیل های آماری به منظور ارزیابی ضخامت فیبر عصبی شبکیه با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. تجزیه و تحلیل ها در ارتباط با هر دو چشم بیماران صورت گرفتند و تفاوت ضخامت فیبر عصبی شبکیه بین بیماران مبتلا به اختلال شناختی خفیف و افراد سالم بررسی گردید. یافته ها محدوده سنی افراد بیمار، 53 تا 65 سال با میانگین 4/3± 4/61 سال بود. میانگین ضخامتRNFL در بیماران معادل 1/10± 100 میکرومتر و در ربع های تحتانی، فوقانی، نازال و تمپورال آن ها به ترتیب برابر با 9/18± 128، 2/12± 119، 06/14± 87 و 3/10± 68 میکرومتر به دست آمد. تفاوتی در میانگین ضخامت RNFL بین بیماران زن (2/13± 99) و مرد (6/5± 103) مشاهده نشد. میانگین ضخامت RNFL نیز در گروه های سنی در مردان و زنان اختلاف معناداری نداشت. همچنین، در میانگین ضخامت RNFL در افراد بیمار (1/10± 100) و سالم (7/8± 104) اختلاف معناداری مشاهده نشد. با افزایش سن، شانس ابتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف، 45/1 برابر افزایش می یابد که این ارتباط از نظر آماری به شدت معنادار می باشد (001/0P<). نتیجه گیری نتایج نشان دادند که ضخامت فیبر عصبی شبکیه در بیماران مبتلا به اختلال شناختی خفیف در مقایسه با افراد سالم کاهش می یابد؛ اما به دلیل معنادار نبودن این اختلاف، عنصری برای تشخیص و پیگیری این آسیب شناسی نمی باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

شناخت نیازها و وضعیت سلامت سالمندان از مسائل مهم جامعه است و برای توانمندسازی و بهبود شرایط شان باید راهکارهای نوین درمانی و توان بخشی مورد پژوهش قرار گیرد. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی بازتوانی شناختی و درمان مبتنی برشفقت بر انعطاف پذیری شناختی سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف انجام شد. پژوهش حاضر از از نوع نیمه تجربی و از طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل با پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف شهر تهران بود که به پایگاه های سلامت دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1400 مراجعه کرده بودند و از بین آنها نمونه ای 42 سالمند بر مبنای ملاک های ورود به صورت هدفمند انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش بازتوانی شناختی و درمان مبتنی بر شفقت و یک گروه کنترل جایگزین شدند. بازتوانی شناختی و درمان مبتنی بر شفقت هر یک طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای برای گروه های آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروالبود. داده­ها با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بازتوانی شناختی و درمان مبتنی بر شفقت بر متغیرهای ادراک کنترل پذیری، ادراک توجیه رفتار و ادراک گزینه های مختلف در سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف مؤثر بود (05/0>P). درمان مبتنی بر بازتوانی شناختی در متغیر ادراک توجیه بیشتر از گروه درمان مبتنی برشفقت بود. براساس نتایج حاصل از پژوهش می توان از بسته های آموزشی این پژوهش در آسایشگاه ها و سراهای سالمندان برای ارتقای سطح زندگی بهره برد.

مقدمه: اختلال خفیف شناختی یک مرحله گذار عملکرد شناختی بین تغییرات مشاهده شده در سالمندی طبیعی و دمانس است. تشخیص زودهنگام و مداخله در مرحله اختلال خفیف شناختی می تواند شروع دمانس را به تاخیر بیندازد و یا از آن جلوگیری کند. مداخلات رفتاری پیشگیری کننده از جمله اصلاح رژیم غذایی می تواند نقش مهمی در کاهش بار ناشی از بیماری داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر تعیین ارتباط الگوهای غذایی با اختلال خفیف شناختی در زنان سالمند بود روش کار: این مطالعه مورد شاهدی بر 245 زن بازنشسته سالمند (سن 60 سال و بالاتر) در تهران از سال 1393-1394 شامل 82 مورد و 163 شاهد انجام شد. پرسشنامه های عمومی، فعالیت بدنی، بسامد خوراک و معاینه مختصر شناختی با روش مصاحبه تکمیل شدند. از روش تحلیل عاملی برای استخراج الگوهای غذایی استفاده گردید. کلیه داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. نتایج: اختلاف معناداری بین دو گروه از نظر تحصیلات، شغل و میزان مطالعه مشاهده شد (p<0.05). سه الگوی غذایی غالب شامل ناسالم، غربی و سالم شناسایی شدند که تفاوت دو گروه مورد و شاهد تنها در الگوی غذایی سالم معنی دار بود (p<0.05). در بالاترین سهک الگوی غذایی سالم، در مقایسه با سهک اول این الگو شانس ابتلا به اختلال خفیف شناختی 50% کمتر بود (OR=0.496، %95CI: 0.261-0.943). نتیجه گیری: در مطالعه حاضر تنها الگوی غذایی سالم با اختلال خفیف شناختی ارتباط معنادار داشت و تعیین کننده کاهش خطر ابتلا به آن بود.

سالمندی شناختی با اختلال در کارکردها اجرایی سطوح بالاتر همراه است زیرا می تواند توانایی های لازم برای انجام این کارکردها را مختل کند. یکی از اختلالات شناختی رایج در میان سالمندان، اختلال شناختی خفیف است که با سطح زوال شناختی بالاتر از حد طبیعی مشخص می شود. بنابراین هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تمرینات ثبات خیرگی بر تعادل و کارکردهای اجرایی سالمندان دچار اختلال شناختی خفیف بود. پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه سالمندان دارای اختلال شناختی خفیف شهرستان ارومیه در سال 1399 بودند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر سالمند 60 الی 80 سال مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود که بر اساس معیارهای ورود به پژوهش و به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش (میانگین سنی: 552/1±, 466/78) و کنترل (میانگین سنی: 404/2±,93/76) قرار گرفتند. شرکت کنندگان آزمون برخاستن و حرکت کردن زماندار ماتیاس و همکاران و آزمونGo/NoGo هافمن و آزمون N-Backکرچنر را برای ارزیابی تعادل و کنترل بازداری رفتاری و حافظه کاری در پیش آزمون و پس آزمون به طور مشابه هم انجام دادند. گروه آزمایش طی هشت هفته، هفته ای سه جلسه و هر جلسه 60 دقیقه به اجرای تمرینات ثبات خیرگی موریموتو و همکاران پرداختند. داده ها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس یکراهه در نرم افزار SPSS نسخه 24 تحلیل شد. نتایج نشان داد که با کنترل نمره پیش آزمون، بین نمرات آزمون برخاستن و حرکت کردن زماندار، کنترل بازداری رفتاری و حافظه کاری دو گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (001/0=p). بنابراین انجام این تمرینات می تواند راهبردی موثر برای بهبود تعادل وکارکردهای اجرایی در سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف باشد.

1مقدمه: افت شناختی یکی از مشکلات اساسی بزرگسالان است که هزینه تشخیص و درمان آن بالاست و علی رغم اهمیت بالای سلامت جسمانی و روانی در مواجهه با این بیماری، پژوهش جامعی در زمینه نقش بهزیستی روان شناختی و سابقه ورزشی بر این اختلال انجام نشده است.                                                                                                                                                                       هدف: هدف پژوهش طراحی مدل نقش میانجیگر بهزیستی روانشناختی در رابطه علّی سابقه ورزشی با اختلال خفیف افت شناختی بود.                                                  روش: این پژوهش از نوع کاربردی و همبستگی بود. جامعه آماری مردان سالمند 55 تا 84 ساله تهران با سابقه فعالیت بدنی بودند که از بین آن ها 396 نفر به صورت هدفمند ملاک مدار انتخاب شدند. ابزار پژوهش نرم­افزار آزمون حافظه کاری وکسلر (1945)، پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (1989) و پرسشنامه خود اظهاری سابقه ورزشی بود. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از آمار توصیفی در نرم افزار spss23 و آزمون مدل سازی معادلات ساختاری و سوبل در نرم افزار smartPLS3. 1. 1 در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. یافته ­ها: بهزیستی روانشناختی با سابقه ورزشی (001/0=p؛ 280/23=t) و حافظه کاری (001/0=p؛ 227/18=t) ارتباط مثبت و معنی داری دارد. همچنین سابقه ورزشی با حافظه کاری ارتباط مثبت و معنی داری دارد (001/0=p؛ 429/31=t) و مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است و بهزیستی روان شناختی نقش میانجی را در رابطه بین سابقه ورزشی و حافظه کاری ایفا می کند (001/0=p؛ 55/10=t). نتیجه ­گیری: پرداختن به فعالیت بدنی مناسب و داشتن بهزیستی روان شناختی می تواند میزان اختلال خفیف شناختی در سالمندان را کاهش دهد، بنابراین این افراد باید همواره به فکر سلامت جسمانی و روانی خود باشند.

اهداف: سالمندی دوران حساسی از زندگی است. با توجه به افزایش جمعیت سالمندان و احتمال وقوع اختلال شناختی خفیف و افسردگی در سالمندان، پیشگیری از ابتلا به آلزایمر، بهبود وضعیت شناختی و افسردگی برای افزایش کیفیت زندگی سالمندان ضروری است. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین تاثیر توان بخشی شناختی بر وضعیت شناختی و افسردگی سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود. مواد و روش ها: طرح پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، سالمندان مرد 60 سال به بالای مبتلا به اختلال شناختی خفیف ساکن سرای سالمندان (شهر کرمان) در بازه زمانی سال 1400 بود. با روش نمونه گیری هدفمند، 24 سالمند انتخاب و به روش تصادفی در 2 گروه کنترل و آزمایش (12 نفر در هر گروه) جای گذاری شدند. ارزیابی وضعیت شناختی و افسردگی با استفاده از آزمون مختصر وضعیت شناختی و پرسش نامه افسردگی سالمندان در 2 مرحله قبل و بعد از آزمایش در گروه آزمایش و کنترل انجام شد. برنامه توان بخشی شناختی طی 12 جلسه 1 ساعته برای گروه آزمایش ارایه شد. داده های پژوهش با روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه 19 تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد برنامه توان بخشی شناختی بر بهبود وضعیت شناختی و افسردگی سالمندان مبتلا به اختلال شناختی خفیف تاثیر معناداری (0/05>P) دارد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش، برنامه توان بخشی شناختی به عنوان درمان غیردارویی برای بهبود وضعیت شناختی و افسردگی در مردان سالمند مبتلا به اختلال شناختی خفیف توصیه می شود.